آوای خزر : گل‌بابا واحدی، آشپز ۶۵ ساله اهل شهرستان ساری، سال‌هاست هر زمان که توفیق پیدا می‌کند راهی مشهدالرضا می‌شود؛ نه فقط برای زیارت، بلکه برای خادمی در حرم مطهر امام رضا(ع)، خدمتی که آن را بزرگ‌ترین افتخار و معنای زندگی خود می‌داند.

این خادمیار رضوی، متولد سال ۱۳۳۸ است و حرفه‌اش آشپزی؛ اما آنچه نام او را از یک شغل روزمره فراتر برده، دلبستگی عمیقش به ساحت امام هشتم(ع) و شوق بی‌پایانش برای خدمت به زائران حرم رضوی است.

وداعی که به‌سختی ممکن می‌شود
گل‌بابا واحدی درباره انگیزه سفرهای مکررش به مشهد مقدس می‌گوید: امام رضا(ع) جایگاه خاصی در قلب من دارد. هر بار که به حرم مشرف می‌شوم، هنگام بازگشت چندین بار با آقا خداحافظی می‌کنم، اما واقعاً دل کندن از این صحن و سرا برایم سخت است. گاهی نیرویی درونی اجازه نمی‌دهد به‌راحتی از حرم خارج شوم.

او این احساس را حاصل کشش معنوی و آرامشی می‌داند که در فضای حرم تجربه می‌کند؛ حسی که باعث شده خادمی را نه یک عنوان، بلکه یک نعمت بداند.

از انتظار چندساله تا پوشیدن لباس خادمی
این آشپز ساروی با اشاره به مسیر خادم‌شدنش می‌افزاید: سال‌ها پیش برای خادمی در حرم رضوی ثبت‌نام کردم، اما در ابتدا موافقت نشد. با این حال ناامید نشدم تا اینکه حدود سه سال پیش، موفق شدم به‌عنوان خادمیار رضوی ثبت‌نام شوم و امروز خدا را شکر می‌کنم که نامم در فهرست خادمان امام رضا(ع) ثبت شده است.

وی ادامه می‌دهد: پیامک سامانه ستاد خادمیاری رضوی که برایم آمد، حس عجیبی داشتم. آن شب از شدت شوق تا صبح خوابم نبرد. پوشیدن لباس خادمی برایم افتخار بزرگی است؛ افتخاری که با هیچ چیز دنیایی قابل مقایسه نیست.

گل‌بابا واحدی یکی از خادمیارانی است که از دیار علویان، مازندران، مسیر مشهدالرضا را با نیت خدمت طی می‌کند؛ مسیری که به گفته خودش، هر بار او را سبک‌تر و دل‌بسته‌تر بازمی‌گرداند.