آوای خزر- رقیه توسلی: نمی‌دانم ساعت چند است، اما باید دیروقت باشد. صفحه هفتاد و چهارم کتابی را ورق می‌زنم که یکماه پیش ولش کرده بودم. چشمم از زور خستگی